De kracht van positief roddelen

We spreken vaak in algemene termen, we leven van de kleine bijzonderheden van elke dag.

Yati Van Caeyzeele zette op 6 januari 2026 haar eerste stappen als ondersteunend coördinator bij Familiehulp in Mechelen. Haar pad kruiste dat van ons in maart - ze was toen nauwelijks twee maanden in dienst - tijdens een training vol verdieping rond Oplossingsgericht samenwerken. Die dag werd georganiseerd voor alle coördinatoren thuiszorg op initiatief van regiodirecteur An Uytdenhouwen en Anne-Sophie Van Buggenhout.

Wanneer ik Yati op een mooie nazomerdag opnieuw tref deelt ze dit verhaal. Wat ze in maart meekreeg, hield ze niet in de zaal. Ze nam het mee naar haar eigen subregioteam en maakte van de ‘positieve roddel’ een vast ritueel. In haar team komen acht coördinatoren samen, elk met hun eigen wereld: de vliegende equipe, kraamzorg, karwei, thuiszorg… “Ik ondersteun hen allemaal. We zoeken tijdens onze teammeetings de rode draad en we zijn er voor elkaar.” De start die zij introduceerde verving de vraag die zelden een antwoord kreeg: “Heeft er iemand iets te vertellen?” In de plaats kwam een positieve roddel, een moment van erkenning en waardering – een gewoonte die nu al een half jaar leeft.

Hun vergadertijd is kostbaar, dus wisselen ze af. Soms zetten ze één teamlid centraal, bij wat meer ruimte, bijvoorbeeld in de zomerperiode wanneer verschillende mensen met vakantie zijn, twee. Collega’s delen dan wat hen positief opviel aan de bijdrage van de ontvanger van de roddel, wat hen raakte, wat hen dankbaar stemt:

“Ik zag hoe ze dit of dat goed heeft opgelost.”

“Ze sprong in toen ik ziek was. Dank daarvoor.”

De eerste keren draaiden ze de ontvanger om. “Omdat we complimenten te snel wegwijven. Met een gebaar, of ‘zo moeilijk was dat niet’. Dan doen we onszelf én de gever tekort.” “Nu zijn we het al goed gewoon om complementen te ontvangen, dat omdraaien met onze rug naar de gevers is niet meer nodig.” 

“Het begon als een klein experiment. We blijven het doen, want het kleurt onze hele vergadering.” Iedereen vindt het leuk; het voelt goed om zelf aan de beurt te zijn. Wat heeft Yati positief verrast: “Ik merk dat alles lichter verloopt, er is meer humor. Mensen durven ook meer te zeggen wat moeilijk is. Het voelt veiliger.”

“Gezien worden is zo belangrijk. Dat gebeurt hier: we voelen ons gezien, en onze bijdragen – groot of klein – worden opgemerkt en gewaardeerd. Onze communicatie wordt sterker: we benoemen de olifant in de kamer, zonder dat het botst.”

Ik vraag haar waar ze nu graag een goede gewoonte van maken? “De O.A.S.E. Het lijkt me een krachtige manier om van elkaar te leren. Ik denk dat het ons veel kan brengen om moeilijke casussen zo samen te bespreken.” Wordt vervolgd!