De kracht van positief roddelen
We spreken vaak in algemene termen, we leven van de kleine bijzonderheden van elke dag.
Hoe het begon
Yati Van Caeyzeele, een jonge vrouw met pit, zette op 6 januari 2026 haar eerste stappen als ondersteunend coördinator bij Familiehulp in Mechelen. Haar pad kruiste dat van ons in maart - ze was toen nauwelijks twee maanden in dienst - tijdens een verdiepingsdag rond Oplossingsgericht samenwerken, georganiseerd voor alle coördinatoren thuiszorg op initiatief van regiodirecteur An Uytdenhouwen en Anne-Sophie Van Buggenhout.
Van inspiratie naar actie
Wanneer ik Yati op een mooie nazomerdag opnieuw tref, in Gent deze keer, deelt ze dit verhaal. Wat ze in maart meekreeg, hield ze niet in de zaal. Ze nam het mee naar haar eigen subregioteam. Een voorbeeld: ze maakte van de ‘positieve roddel’ een vast ritueel. In haar team komen acht coördinatoren met regelmaat samen, elk met hun eigen wereld: de vliegende equipe, kraamzorg, karwei, thuiszorg… “Ik ondersteun hen allemaal. We zoeken tijdens onze teammeetings de rode draad en we zijn er voor elkaar.” De positieve roddel die zij introduceerde verving de check-invraag die zelden een antwoord kreeg: “Heeft er iemand iets te vertellen?” In de plaats daarvan lanceerde ze een moment van erkenning en waardering – een gewoonte die nu al een half jaar leeft.
Hoe het werkt: aandacht geven, waardering uiten
Hun vergadertijd is kostbaar, dus wisselen ze af. Soms zetten ze één teamlid centraal. Bij wat meer ruimte, bijvoorbeeld in de zomerperiode wanneer verschillende mensen met vakantie zijn, twee. Collega’s waarderen dan wat hen positief opviel aan de ontvanger, wat hen raakte, wat hen dankbaar stemt:
“Ik zag hoe ze dit of dat goed heeft opgelost.”
“Ze sprong in toen ik ziek was. Merci daarvoor.”
De eerste keren draaiden ze de ontvanger om, “om te vermijden dat we complimenten wegwuiven, met een gebaar, of ‘zo moeilijk was dat niet’. Dan doen we onszelf én de gever tekort.” “Nu zijn we het al goed gewoon om complimenten te ontvangen, dat omdraaien met onze rug naar de ‘roddelaars’ is niet meer nodig” lacht Yati.
Wat het bracht: meer lucht, meer moed
Wat Yati blij verrast heeft: “Het begon als een klein experiment. We blijven het doen, want het kleurt onze hele vergadering. Iedereen vindt het leuk, het voelt ook goed om zelf aan de beurt te zijn”. Yati : “Ik merk ook op dat alles lichter verloopt, er is meer humor. Mensen durven ook delen wat moeilijk is. Het voelt op de een of de andere manier veiliger.” “We voelen ons gezien door elkaar, en onze bijdragen – groot of klein – worden opgemerkt en gewaardeerd. Ik merk op dat onze communicatie hierdoor sterker wordt: we benoemen de olifant in de kamer veel gemakkelijker in vergelijking met vroeger, zonder dat het botst.”
Een volgend experiment?
Ik vraag haar naar haar intenties voor een volgende initiatief. Yati aarzelt niet: “Ik wil graag aan de slag met intervisie via de O.A.S.E. Het lijkt me een krachtige manier om van elkaar te leren. Ik denk dat het ons veel kan brengen om moeilijke casussen zo samen te bespreken.” Wordt vervolgd.
